Ronde om Texel 2026 – tegenslagen overwonnen

Ronde om Texel 2026

Ronde om Texel 2026 – tegenslagen overwonnen

De wens om de Ronde om Texel te zeilen had ik al heel erg lang, al zo’n veertig jaar denk ik. Via Marktplaats was het dan eindelijk gelukt om voor niet al te veel geld een oude Nacra Inter 17 te kopen. De meegeleverde trailer was totaal verroest en de boot was weliswaar vies maar technische goed genoeg en redelijk compleet. Dus schreef ik mij samen met mijn zoon in voor de Ronde om Texel 2026.

Onze start was helemaal niet slecht en kort na de start wilden wij de spinnaker (zo noemen catzeilers hun gennaker) hijsen, maar dat ging niet helemaal goed: hij raakte achter een van de zeillatten die achter het achterlijk wat uitsteken en bleef daar vastzitten. Door van koers te veranderen lukt het uiteindelijk hem te bevrijden, maar tegen die tijd was de spinnaker al gescheurd en hadden wij veel tijd verloren. Dan maar aansluiten bij de achterhoede van het veld. Na de ronding van de Noord-Oostelijke punt van Texel moesten wij opkruisend de Waddenzee op, met inmiddels zakkend tij. In het begin kan je nog de betonde geul volgen, maar op gegeven moment moet je toch meer naar het Westen en dan is het niet helemaal duidelijk waar je voldoende water hebt. De Nacra heeft zwaarden waardoor je in principe beter kunt opkruisen, maar die zwaarden stelen best wel diep, waardoor wij regelmatig de grond raakten. Je houdt de andere boten in de gaten om te zien waar je wel goed kunt zeilen en waar juist niet, maar lang niet alle boten hebben dezelfde diepgang…

Uiteindelijk lukte het om voorbij het wantij bij de volgende geul te komen. En daar hoorde ik iets wat ik niet direct kon thuisbrengen. Dat bleek het spinnakerblok te zijn dat onderaan de verstaging zat en tegen de romp sloeg: de verstaging aan lij hing los! Bij het optuigen de dag ervoor dacht ik “het is maar voor één dag” en had er van afgezien om de sluitingen te borgen. Dar kwam ons nu duur te staan. Einde oefening dachten wij beiden. Zo meteen valt de mast om en worden wij opgepikt door een van de begeleidende schepen. Reserve sluitingen hadden wij niet bij ons. Plots bedacht ik dat de haak van de halstalie dezelfde diameter had als de sluiting, dus vroeg ik aan Marten om de kijken of hij daarmee de verstaging weer vast kon zetten. Met de overloop maximaal naar buiten en de grootschoot helemaal strak om de mast te stabiliseren slaagde Marten er in om de verstaging weer op zijn plek te krijgen en met de haak van de halstalie te borgen.

Zonder halstalie is de trim van het grootzeil niet meer optimaal, maar we konden weer zeilen! En zo kwamen we alsnog over de finish, weliswaar ergens in de achterhoede maar het voelde voor ons als of we gewonnen hadden: de tegenslagen die we ondervonden wisten we steeds te overwinnen, het was ons gelukt de Ronde om Texel te volbrengen en dat gaf een heel goed gevoel!

Geen reactie's

Geef een reactie